- Nazwisko i numer pokoju. .
Sculley i Coburn sporządzili właściwą listę. Obaj znajdowali się na pierwszych miejscach. Wytypowali jeszcze pięć osób.. - Nie, nie pamiętam.. Pojechali na zachód, zmierzając w kierunku południowego brzegu jeziora Rezaiyeh. "Range Rovery" były przystosowane do prymitywnych dróg i ciągle mogły jechać z prędkością 40 mil na godzinę. Droga wiodła cały czas pod górę. Temperatura spadła na dobre i okolicę pokrywał śnieg, ale droga była czysta. Coburn zastanawiał się, czy uda im się dojechać do granicy już wieczorem, zamiast, jak było zaplanowane, następnego dnia.. Przed wyjściem z łazienki zwymiotował.. Nie mylił się. Całe to lato było jednym wielkim wstrząsem w moim gładko dotąd płynącym życiu. Nie odpowiedziałem, ale nie musiałem. Trefniś już znał odpowiedź. Oparł się wygodnie, wyciągając przed siebie długie nogi, a potem odchylił głowę na oparcie krzesła i zamknął oczy.. W ten sposób dyskusja zeszła na problem trwałości wszechświata. Hunt spytał, jak to możliwe, że wszechświat w ogóle jeszcze istnieje, a nawet ewoluuje, skoro cała materia, z jakiej się składa, permanentnie ginie w tempie wcale w wymiarze kosmicznym nie tak znów powolnym; do tej pory powinno było niewiele pozostać z całego uniwersum. Kosmos trwa wiecznie - brzmiała odpowiedź. Przez cały czas, jak przestrzeń kosmiczna długa i szeroka, powstają samoistnie nowe cząsteczki, podobnie jak inne samoistnie giną. Przy czym, co oczywiste, ten ostatni proces dokonuje się głównie w zwartych masach materii, gdzie cząstek jest najwięcej. Tak więc ewolucja w kierunku coraz to bardziej złożonych mechanizmów porządkowania chaosu - powstawanie cząsteczek podstawowych, obłoków międzygwiezdnych, gwiazd, planet, związków organicznych, a wreszcie życia i inteligencji - tworzy nie kończący się cykl, odwieczną scenę, na której nieprzerwanie rozgrywa się widowisko, choć poszczególni aktorzy przychodzą i odchodzą. U podłoża tego wszystkiego tkwi jednokierunkowa siła nacisku, powodująca nieustanne zastępowanie niższych poziomów organizacji wyższymi. Uniwersum jest rezultatem ścierania się dwóch przeciwstawnych podstawowych tendencji. Pierwsza z nich, którą ujmuje druga zasada termodynamiki, to tendencja wzrastania chaosu; druga, ujęta przez zasadę ewolucji, powoduje lokalne odwracanie procesu wzrostu entropii. W rozumieniu ganimedów pojęcie ewolucji nie odnosi się tylko do organizmów żywych, lecz obejmuje wszystkie procesy wzrastania uporządkowania, od powstania z plazmy międzygwiezdnej jąder atomów aż po umiejętność zbudowania superkomputera; w ramach powszechnego procesu coraz wyższej organizacji pojawienie się życia stanowi po prostu jeden z kamieni milowych na tej drodze. Zasadę ewolucji ganimedzi porównali do ryby płynącej pod prąd entropii; ryba i ów prąd symbolizowały w ich ujęciu owe dwie przeciwstawne siły, działające w kosmosie. Ewolucja zachodzi, ponieważ zachodzi dobór; dobór ma miejsce, gdyż w określony sposób działa zasada prawdopodobieństwa. Poddany ostatecznej analizie, wszechświat okazuje się kwestią statystyki.. Josh słuchał tych opowieści z zapartym tchem. Chciał przeprosić Nate’a, że wysłał go w tak zdradliwe miejsce, ale wyprawa okazała się bardzo podniecająca. Aligatory, w miarę rozwoju opowieści, przybierały coraz większe rozmiary. Do samotnej anakondy wygrzewającej się nad rzeką dołączyła kolejna, która płynęła przy łódce.. Teraz w Lhasie rozgorzała straszna dwudniowa wojna, w której straciło życie ponad ośmiuset Tybetańczyków. To była rzeź bezbronnych. Chińczycy strzelali do nie uzbrojonego tłumu, bombardowali domy i świątynie, a także liczne klasztory w Lhasie i okolicy. Wśród zabitych było wiele młodzieży. Młodzi mężczyźni z podziemnego ruchu Cogpa okazali się zdyscyplinowanym tajnym stowarzyszeniem. Należeli do niego głównie młodzi Tybetańczycy, którzy zostali wysłani przez Chińczyków na przeszkolenie do Pekinu, gdzie robiono wszystko, aby ich „nawrócić”. Większość miała za sobą trzyletnią naukę w komunistycznych szkołach. Jeden z nich, Ngałang Senge, utalentowany syn kupca, uważany był przez Chińczyków za wielce obiecującego przedstawiciela młodego pokolenia. W Pekinie był znakomitym uczniem i zastępcą nauczyciela w szkole średniej. Zrażony wszystkim, co ukazała mu komunistyczna rzeczywistość w Chinach i w Tybecie, po powrocie do domu założył wraz z przyjaciółmi i dawnymi kolegami ze szkoły organizację Cogpa. Dokładnie tak samo jak na Węgrzech i w Polsce, to właśnie młodzież - a więc grupa ludzi, którą komuniści za wszelką cenę chcieli „przekształcić” - stanowiła tutaj zalążek ruchu oporu.. - Muszę przyznać, że jesteś w dechę..